Doorgaan naar hoofdcontent

Blauwe lippen



Kun je verliefd worden op vrouw op een foto van meer dan honderd jaar oud? De verzamelaar had nog nooit over die vraag nagedacht. Maar als je het hem had gevraagd, had hij geantwoord: natuurlijk niet. Je kunt haar verschrikkelijk mooi vinden, misschien zelfs wensen dat ze nog had geleefd, maar verliefd worden? Nee.
Tot hij die ene fotokaart uit een doosje op de rommelmarkt haalde.
Hij wist het meteen: dit was de vrouw met wie hij zijn leven wilde delen. Onwrikbaar nestelde dat besef zich in zijn binnenste. Waarom? Hij wist het niet, en het maakte hem niks uit. Ze keek hem niet eens aan. Was ze een danseres geweest? Een toneelspeelster? Waar keek ze naar? Waar kwam ze vandaan? Wie was ze? Hij moest het weten.
Hij keek achterop de kaart. Een bericht, door haar geschreven letters. Hitte steeg naar zijn hoofd. In het Frans, aan een dr. Simon, Rue des Martyrs 12, Paris. Gestempeld: 3 augustus 1911. ‘Mon cher Antoine’, dat kon hij nog ontcijferen. Hij sprak een beetje Frans, thuis zou hij het vertalen.Maar wat was dat onderaan, die blauwe vlek? De afdruk van lippen? Ja. Haar lippen.
Hij wilde bij haar zijn. Hij kon niet bij haar zijn. Hij had het ondraaglijk warm.
Snel stopte de verzamelaar de kaart in zijn binnenzak en liep naar zijn appartement. Hij was binnen. Hij vond in zijn boekenkast zijn oude Franse woordenboek. Hij ging in zijn Chesterfield bij het raam zitten. Hij legde de foto voor zich neer op het tafeltje, keek naar haar lippen. Toen draaide hij de kaart om en begon hij te vertalen:
‘Mijn liefste Antoine,
Wat is het koud zonder jou. Het lukt me maar niet door te leven. Ik begrijp dat we elkaar nooit meer zullen zien, dat dat niet meer kan, dat de tijd een kloof tussen ons heeft geslagen. Toch kan ik niet accepteren dat we niet meer samen zijn. Ik loop voortdurend te rillen, mijn lippen zijn blauw van de kou, dansen lukt me niet meer.
Hier is mijn laatste kus. Druk je lippen op de mijne en ik zal weten dat je nog altijd van me houdt. Daarna zal ik voor altijd bij je zijn.’
De verzamelaar zat zwijgend in zijn stoel tot de zon was ondergegaan. De kaart was aan hem geschreven, waarom had ze het anders over de kloof die de tijd had geslagen? Het kon niet anders. Als hij bij haar wilde zijn, dan moest hij haar kus beantwoorden. Hij bracht de kaart naar zijn lippen en raakte de hare. Daarna legde hij de kaart voorzichtig in de la onder het tafelblad, bovenop zijn stapeltje uiterst waardevolle kaarten.
Ze ruikt naar amandelen, dacht hij. Heerlijk. Toen viel hij in slaap.
Zijn schoonmaakster vond hem vier dagen later, weggezakt in zijn stoel, met blauwe lippen. Cyanidevergiftiging, oordeelde de lijkschouwer. De toedracht is nooit achterhaald.

(Een verhaaltje voor een postcard-story wedstrijd van het Canadese tijdschrift Geist)

Reacties

Wiel Kusters zei…
Zeer inventief!
(Moet het overigens niet 'Mon cher Antoine' zijn?

Populaire posts van deze blog

De omstanders bij de Holocaust

Wegkijken, verdraaien en ramen dicht
Hebben echt zoveel mensen in de oorlog ‘nichts gewusst’ van de Holocaust? Drie historici spitten in het selectieve geheugen van daders die zich omstanders waanden en omstanders die keuzes moesten maken.


door Henk van Renssen in Vrij Nederland 41, 2013
Ik was tot diep in de avond op kantoor aan het werk. Ik was op vakantie. Ik deed toen even iets anders. Ik zat thuis met een griepje. Ik was naar de bruiloft van mijn zoon. Het gebeurde nét nadat ik was overgeplaatst. Zomaar een paar van de verhaaltjes die ex-nazi’s na de oorlog vertelden als hun werd gevraagd waar ze waren geweest op een bepaald heikel moment in de Tweede Wereldoorlog. Het is dus niet helemaal waar, schrijft de Britse hoogleraar Duitse geschiedenis Mary Fulbrook in haar boeiende studie Een kleine stad bij Auschwitz. Gewone nazi’s en de Holocaust, dat de duizenden lagere ambtenaren en plaatselijke bestuurders die de ruggengraat vormden van het civiele bestuur in het Derde Rijk, later alti…

Het gordijn in ons hoofd

Anne Applebaum is een Amerikaanse journaliste, schrijfster en columniste voor de Washington Post, die bekend werd met een boek over de Russische Goelag (zie allemaal www.anneapplebaum.com). Onlangs publiceerde ze Iron Curtain, over de eerste jaren achter het IJzeren Gordijn. Dit is mijn artikel over dat boek, dat verscheen in de Vrij Nederland van 2 maart (de kaart van de Berlijnse muur is van mezelf). Volgens mij zit het 'Oost-Europa' dat in die jaren ontstond, nog altijd in ons hoofd.

 door Henk van Renssen



Wie meer inzicht wil krijgen in Polen-meldpunten en de toekomst van Europa, kan veel leren van het nieuwe boek van de Amerikaanse historica en journaliste Anne Applebaum: IJzeren gordijn. De inlijving van Oost-Europa 1944-1956. En dat terwijl die onderwerpen er niet in worden genoemd.
IJzeren gordijn is namelijk een vrij strikt historisch boek. Heel boeiend geschreven, dat zeker, maar het beperkt zich vrijwel volledig tot een gedetailleerde reconstructie van de periode 1944 …