Doorgaan naar hoofdcontent

Blauwe lippen



Kun je verliefd worden op vrouw op een foto van meer dan honderd jaar oud? De verzamelaar had nog nooit over die vraag nagedacht. Maar als je het hem had gevraagd, had hij geantwoord: natuurlijk niet. Je kunt haar verschrikkelijk mooi vinden, misschien zelfs wensen dat ze nog had geleefd, maar verliefd worden? Nee.
Tot hij die ene fotokaart uit een doosje op de rommelmarkt haalde.
Hij wist het meteen: dit was de vrouw met wie hij zijn leven wilde delen. Onwrikbaar nestelde dat besef zich in zijn binnenste. Waarom? Hij wist het niet, en het maakte hem niks uit. Ze keek hem niet eens aan. Was ze een danseres geweest? Een toneelspeelster? Waar keek ze naar? Waar kwam ze vandaan? Wie was ze? Hij moest het weten.
Hij keek achterop de kaart. Een bericht, door haar geschreven letters. Hitte steeg naar zijn hoofd. In het Frans, aan een dr. Simon, Rue des Martyrs 12, Paris. Gestempeld: 3 augustus 1911. ‘Mon cher Antoine’, dat kon hij nog ontcijferen. Hij sprak een beetje Frans, thuis zou hij het vertalen.Maar wat was dat onderaan, die blauwe vlek? De afdruk van lippen? Ja. Haar lippen.
Hij wilde bij haar zijn. Hij kon niet bij haar zijn. Hij had het ondraaglijk warm.
Snel stopte de verzamelaar de kaart in zijn binnenzak en liep naar zijn appartement. Hij was binnen. Hij vond in zijn boekenkast zijn oude Franse woordenboek. Hij ging in zijn Chesterfield bij het raam zitten. Hij legde de foto voor zich neer op het tafeltje, keek naar haar lippen. Toen draaide hij de kaart om en begon hij te vertalen:
‘Mijn liefste Antoine,
Wat is het koud zonder jou. Het lukt me maar niet door te leven. Ik begrijp dat we elkaar nooit meer zullen zien, dat dat niet meer kan, dat de tijd een kloof tussen ons heeft geslagen. Toch kan ik niet accepteren dat we niet meer samen zijn. Ik loop voortdurend te rillen, mijn lippen zijn blauw van de kou, dansen lukt me niet meer.
Hier is mijn laatste kus. Druk je lippen op de mijne en ik zal weten dat je nog altijd van me houdt. Daarna zal ik voor altijd bij je zijn.’
De verzamelaar zat zwijgend in zijn stoel tot de zon was ondergegaan. De kaart was aan hem geschreven, waarom had ze het anders over de kloof die de tijd had geslagen? Het kon niet anders. Als hij bij haar wilde zijn, dan moest hij haar kus beantwoorden. Hij bracht de kaart naar zijn lippen en raakte de hare. Daarna legde hij de kaart voorzichtig in de la onder het tafelblad, bovenop zijn stapeltje uiterst waardevolle kaarten.
Ze ruikt naar amandelen, dacht hij. Heerlijk. Toen viel hij in slaap.
Zijn schoonmaakster vond hem vier dagen later, weggezakt in zijn stoel, met blauwe lippen. Cyanidevergiftiging, oordeelde de lijkschouwer. De toedracht is nooit achterhaald.

(Een verhaaltje voor een postcard-story wedstrijd van het Canadese tijdschrift Geist)

Reacties

Wiel Kusters zei…
Zeer inventief!
(Moet het overigens niet 'Mon cher Antoine' zijn?

Populaire posts van deze blog

Blote voeten in het buitenbad

Raadseltje: waar is dit de ingang van:


(klik om te vergroten)

Bruine dakranden, bruine raamkozijnen, donkere ramen, beige baksteen, een perkje met vage struiken voor de deur: typisch die anonieme laagbouw uit de jaren zeventig. Vorm zonder functie, en dus multifunctioneel. Ik kan me uit mijn jeugd een kerk herinneren die er zo ongeveer uitzag, een apotheek, meerdere scholen, een bejaardentehuis en een bibliotheek (in witte uitvoering). Geeft het gebouw op de kaart toegang tot een conferentieoord, een begraafplaats, een bedrijventerrein? Als je de letters op de gevel hebt ontraadseld, weet je het: Aldert van der Zwaardbad - een zwembad. Het staat in Hoofddorp en het bestaat nog steeds.

Misschien dat de vlag het al weggaf. Om de een of andere reden staan bij zwembaden altijd vlaggen. Voor het strandgevoel? Bij een begraafplaats zie je ze minder.

Het buitenbad waar ik in de zomers van mijn jeugd naartoe fietste heette Malkenschoten. Het was wel een halfuur rijden, ik herinner me veel link…

Caffe Hausbrandt

Een koffiepot die lachend zijn eigen koffie drinkt is het logo van caffè Hausbrandt. Dit servetje heb ik meenomen uit cafe Central in Triëst, het café waarover de Italiaan Claudio Magris schrijft in zijn boek Microcosmi en waar een geschilderd portret van de schrijver hangt. Het merk stamt uit Triëst en is opgericht in het jaar 1892. Ik ken het niet, maar ik zag het op mijn reis in de regio achtereenvolgens in Triëst (Italie), Rijeka (Kroatië) en Ljubljana (Slovenië). Alle drie steden behoorden voor 1918 tot het Oostenrijk-Hongaarse rijk. Is dit merk teken van een opleving van het Midden-Europese gevoel en Midden-Europese welvaart, over de nieuwe grenzen heen, of een kapitalistische truc? (Zes weken later zag ik in Moskou een luifel van caffè Hausbrandt; zelfs de voormalige bezetter wordt veroverd!).
Kijk trouwens eens op de Nederlandse stations. De reclameposters voor eten en drinken in de kiosks lijken opvallend veel op het lachende koffiepotje.

Er zweeft een fiets door de kalverstraat

(klik om te vergroten)

Deze kaart van de Kalverstraat in Amsterdam is in 1952 verstuurd door een Amerikaan die het thuisfront wil laten zien waar hij had gewandeld. Een typisch jaren vijftig tafereeltje: vrouwen in lange rokken, mannen in pak, iedereen blank, en iemand heeft gewoon een pakje achter op zijn fiets laten zitten. Een mooie voorjaarsdag. Producent van de kaart is Uitgeverij Rembrandt. De foto hangt momenteel op posterformaat in boekhandel Scheltema, in een tentoonstelling met foto's van Amsterdam.

Uitgeverij Rembrandt heeft de kaart later laten herdrukken. Deze is verstuurd in 1956:



Wat klopt er niet?
De twee vrouwen op de voorgrond zijn weg. Weggeretoucheerd. Zou het toch te gewaagd zijn geweest, twee van die achterwerken prominent op de voorgrond, ondanks die zedelijke rokken? Hebben boze kopers protest aangetekend? Of hebben de vrouwen zichzelf herkend en wilden ze van de foto verwijderd worden? En waarom heeft Uitgeverij Rembrandt niet gewoon een nieuwe foto gemaak…