Doorgaan naar hoofdcontent

De rondreizende lantarenpaal


(klik om te vergroten)

Een kaartje uit Valkenburg (grendelpoort). Met de groeten van de familie Stam, zonder verder bericht ergens in 1961 verstuurd aan de familie A. Vaster, 'Achter garage Zwart', Wormerveer.

Een kaartje vol ruggen. Rechts een wat ouder paar, linksvoor vlak bij de poort ook. Twee kinderen op de stoep. En het meest opvallend: twee vrouwen, hand in hand, vrolijke rokken, blote armen, als in een reclamefilmpje. Waar gaan ze allemaal heen? De kerk? Is het zondag? Of de winkelstraat? Misschien wel, achter de poort kijkt een groepje mensen in een etalage. Of een toeristische attractie, daar zit Valkenburg toch vol mee?
En wat is de relatie tussen die twee vrouwen? Een echt stel lijkt me in die tijd niet waarschijnlijk. Oud kaartje, oude wereld. Zussen, of vriendinnen? Of toch een stelletje, vermomd als opgewekte schoonzusters op een dagje uit? Het is mooi weer, misschien wel erg warm: de mensen op het terrasje zitten in de schaduw. De fotograaf heeft zijn foto flink zitten oppimpen. Dat busje lijkt wel een tekening. En op de bewegwijzering heeft hij ingevuld dat links Amsterdam, de catacomben, Meerssen en Heerlen zijn te vinden. Naar rechts voor Verviers en Maastricht. Maar waar je uitkomt als je de poort doorloopt kan ik niet lezen.
Waar dienen die draden op de gevel van het witte huis rechts voor? En is dat een ooievaarsnest op dat puntdak boven de poort?
Veel te zien op deze foto. En de lantarenpaal kijkt toe en houdt het plaatje in evenwicht.

Laatst vond ik een heel ander kaartje, dat me sterk aan de Valkenburgse foto deed denken.


(klik weer om te vergroten)

De lantarenpaal is verhuisd naar Gosport, een stadje aan de zuidkust van Engeland. Aan de overkant ligt Portsmouth. Mensen komen net van de veerboot. Als je goed kijkt zie je kinderen in schooluniform rennen. Naar de bus? Was de veerboot laat? Goed bijgehouden perkjes, hangbejaarden houden een bankje bezet. Geen blote armen hier, maar jassen en petten, het is koud. Wat zou die gele steen zijn? Een gedenkteken? Waarvoor? Misschien is hier in de oorlog wel een Duitse bom gevallen. Een afzwaaier, gericht op de havenindustrie, of die grote elektriciteitscentrale aan de overkant. Drie doden. Wachtend op de pont.
En lopen die twee mannen nou hand in hand of niet?

Reacties

henk zei…
De Grendelpoort aan (hoe kan het anders) het Grendelplein aan de voet van de Cauberg. De auto rechts is
een Renault (model ribbelblik). Het torentje links boven de poort hoort bij de St.Nicolaaskerk. De wegwijzer naar rechts wijst natuurlijk naar Vaals. Kerkgangers droegen minder frivole kledij en waren veel groter in aantal. Buiten het 'seizoen' was
Valkenburg met 3000 inwoners een paradijs.
Wat leuk om te lezen. Grappig hoe dingen de wereld rondgaan.

Populaire posts van deze blog

Blote voeten in het buitenbad

Raadseltje: waar is dit de ingang van:


(klik om te vergroten)

Bruine dakranden, bruine raamkozijnen, donkere ramen, beige baksteen, een perkje met vage struiken voor de deur: typisch die anonieme laagbouw uit de jaren zeventig. Vorm zonder functie, en dus multifunctioneel. Ik kan me uit mijn jeugd een kerk herinneren die er zo ongeveer uitzag, een apotheek, meerdere scholen, een bejaardentehuis en een bibliotheek (in witte uitvoering). Geeft het gebouw op de kaart toegang tot een conferentieoord, een begraafplaats, een bedrijventerrein? Als je de letters op de gevel hebt ontraadseld, weet je het: Aldert van der Zwaardbad - een zwembad. Het staat in Hoofddorp en het bestaat nog steeds.

Misschien dat de vlag het al weggaf. Om de een of andere reden staan bij zwembaden altijd vlaggen. Voor het strandgevoel? Bij een begraafplaats zie je ze minder.

Het buitenbad waar ik in de zomers van mijn jeugd naartoe fietste heette Malkenschoten. Het was wel een halfuur rijden, ik herinner me veel link…

De omstanders bij de Holocaust

Wegkijken, verdraaien en ramen dicht
Hebben echt zoveel mensen in de oorlog ‘nichts gewusst’ van de Holocaust? Drie historici spitten in het selectieve geheugen van daders die zich omstanders waanden en omstanders die keuzes moesten maken.


door Henk van Renssen in Vrij Nederland 41, 2013
Ik was tot diep in de avond op kantoor aan het werk. Ik was op vakantie. Ik deed toen even iets anders. Ik zat thuis met een griepje. Ik was naar de bruiloft van mijn zoon. Het gebeurde nét nadat ik was overgeplaatst. Zomaar een paar van de verhaaltjes die ex-nazi’s na de oorlog vertelden als hun werd gevraagd waar ze waren geweest op een bepaald heikel moment in de Tweede Wereldoorlog. Het is dus niet helemaal waar, schrijft de Britse hoogleraar Duitse geschiedenis Mary Fulbrook in haar boeiende studie Een kleine stad bij Auschwitz. Gewone nazi’s en de Holocaust, dat de duizenden lagere ambtenaren en plaatselijke bestuurders die de ruggengraat vormden van het civiele bestuur in het Derde Rijk, later alti…

Het gordijn in ons hoofd

Anne Applebaum is een Amerikaanse journaliste, schrijfster en columniste voor de Washington Post, die bekend werd met een boek over de Russische Goelag (zie allemaal www.anneapplebaum.com). Onlangs publiceerde ze Iron Curtain, over de eerste jaren achter het IJzeren Gordijn. Dit is mijn artikel over dat boek, dat verscheen in de Vrij Nederland van 2 maart (de kaart van de Berlijnse muur is van mezelf). Volgens mij zit het 'Oost-Europa' dat in die jaren ontstond, nog altijd in ons hoofd.

 door Henk van Renssen



Wie meer inzicht wil krijgen in Polen-meldpunten en de toekomst van Europa, kan veel leren van het nieuwe boek van de Amerikaanse historica en journaliste Anne Applebaum: IJzeren gordijn. De inlijving van Oost-Europa 1944-1956. En dat terwijl die onderwerpen er niet in worden genoemd.
IJzeren gordijn is namelijk een vrij strikt historisch boek. Heel boeiend geschreven, dat zeker, maar het beperkt zich vrijwel volledig tot een gedetailleerde reconstructie van de periode 1944 …